Waarom Godsmack thuis hoort in mijn studio

Wie hier binnenkomt, voelt het soms meteen.

Er hangt rust in de ruimte. Stilte. Aandacht.
Maar onder die stilte zit iets dat trilt.

Niet luid.
Niet opdringerig.

Aanwezig.

Soms hoor je het niet,
maar je voelt dat er iets ademt in de muren.

En soms — op het juiste moment —
klinkt er Godsmack.

Niet om indruk te maken.
Niet als pose.
Niet als stoere façade.

Maar omdat die muziek deel is
van hoe ik mezelf teruggevonden heb.

Niet van wie ik ooit was.

Van wie ik nu ben.

—

Er was een tijd waarin ik vooral aanpaste.
Invulde. Verzachtte.
Ruimte gaf waar ik eigenlijk grenzen nodig had.

Hypergevoeligheid kan een kracht zijn —
tot je er jezelf in verliest.

Op een bepaald moment moest ik terugkeren
naar mijn eigen grond.

Niet door harder te worden.
Niet door muren op te trekken.

Maar door opnieuw te leren staan.

In mijn lijf.
In mijn adem.
In zachtheid — zónder mezelf weg te geven.

En ergens onderweg
vond ik muziek terug.

Niet als ontsnapping.

Maar als thuiskomen.

—

Godsmack is voor mij geen lawaai.

Het is ritme.
Het is gronding.
Het is het moment waarop alles in mij zegt:

ik ben hier
ik voel
ik besta
en ik hoef mij niet meer te verontschuldigen
voor mijn intensiteit

Het is kracht
die niet schreeuwt
maar blijft.

Het is energie die niet duwt
maar draagt.

Het zet mij terug in mijn lichaam.
In mijn grenzen.
In mijn waarheid.

—

Daarom is muziek in mijn studio geen decor.

Soms zet ik ze zacht op
wanneer ik voel dat ik nog dieper mag landen in mezelf.

Wanneer mijn adem vertraagt.
Wanneer gedachten stiller worden.
Wanneer er niets meer hoeft te worden vastgehouden.

Geen façade.
Geen rol.

Gewoon aanwezigheid.

Soms stil.
Soms rauw.
Soms zacht.
Soms stevig.

En soms — precies dan —
past Godsmack in dat moment.

Niet als effect.
Niet als pose.

Maar omdat het klopt
met wie ik geworden ben.

—

Ik vertel dat verhaal niet altijd.

Het zit in de ruimte.
In de stilte tussen de woorden.
In de gronding die hier hangt
wanneer ik écht aanwezig ben.

Wie het voelt
voelt het.

Wie het niet hoort,
mist niets —

maar voor wie het wél resoneert
is het geen muziek.

Het is thuiskomen.

—

Voor sommigen is Godsmack gewoon een band.

Voor mij is het het bewijs
dat kracht niet hard hoeft te zijn,
dat zachtheid geen zwakte is,
en dat je pas echt kan staan
wanneer je niet langer kleiner wordt
dan wie je bent.

→ Something Different